پاپریکا

پاپریکا (Paprika) از خشک و آسیاب کردن انواع فلفل قرمز از گونهٔ Capsicum annuum به دست می‌آید. خاستگاه اصلی آن مناطق مرکزی مکزیک است، اما امروزه مجارستان و اسپانیا پرآوازه‌ترین تولیدکنندگان آن به شمار می‌روند و هر کدام سبک طعمی متفاوتی دارند.

پروفایل طعمِ پاپریکا بسته به نوع فلفل مورد استفاده از شیرین و ملایم تا دودی و اندکی تند تغییر می‌کند. رنگ قرمزِ عمیق آن ناشی از ترکیبات کاروتنوئیدی مانند کپسانتین است.

در طب سنتی و فرهنگ آشپزی، به‌طور سنتی گفته می‌شود پاپریکا دارای خاصیت آنتی‌اکسیدانی و گرم‌کننده است و می‌تواند در تحریک اشتها مؤثر باشد؛ هرچند این ادعاها جایگزین مشاورهٔ پزشکی نیستند.

پاپریکا در آشپزی جهانی کاربردی بسیار گسترده دارد. در غذاهای مجارستانی مانند گولاش، در پاپریکاش مرغ، خوراک‌های اسپانیایی مثل پائلا و چوریزو، و در بسیاری از مارینادها و چاشنی‌های گوشت استفاده می‌شود.

در آشپزخانهٔ ایرانی می‌توان آن را به خورش‌های گوشتی، مرغ‌های سینی‌پز، پلوهای رنگین و سوپ‌ها اضافه کرد. پاپریکا با سیر، پیاز، زیره و زردچوبه ترکیب بسیار خوشایندی دارد.

بهتر است پاپریکا را در اواخر پخت یا همراه با کمی روغن گرم اضافه کنید تا رنگ و عطرش شکوفا شود؛ حرارت بیش از حد رنگ آن را تیره و تلخ می‌کند.

برای نگهداری، پاپریکا را در ظرفی دربسته، دور از نور مستقیم، در محیطی خشک و خنک بگذارید. ماندگاری آن در این شرایط تا یک سال حفظ می‌شود.