دانه فلفل سفید

دانه فلفل سفید از همان گیاه فلفل سیاه (Piper nigrum) به دست می‌آید، با این تفاوت که میوه رسیده‌تری برداشت می‌شود و پس از خیساندن، پوسته قرمز بیرونی آن کاملاً جدا می‌گردد. این فرآیند طعم و عطر متفاوتی ایجاد می‌کند: تندی‌اش ملایم‌تر از فلفل سیاه است اما عمق زمینی و گرمای درونی بیشتری دارد. منشأ اصلی این محصول مناطق گرمسیری جنوب و جنوب‌شرق آسیا، از جمله ویتنام، اندونزی و هند است.

در طب سنتی به‌طور سنتی از فلفل سفید برای تحریک گوارش و گرم‌کردن بدن یاد می‌شود و گفته می‌شود خاصیت ضدالتهابی دارد، هرچند این ادعاها جایگزین توصیه پزشکی نیستند. در آشپزی، ارزش اصلی آن حفظ رنگ روشن غذاست.

فلفل سفید در آشپزی ایرانی در کله‌پاچه، آبگوشت سفید، خورش‌های ظریف و ماهی‌پزی کاربرد دارد؛ جایی که رگه‌های تیره فلفل سیاه ظاهر غذا را خراب می‌کند. در آشپزی جهانی پایه سس بشامل، سوپ‌های خامه‌ای، پوره سیب‌زمینی، ماهی بخارپز و انواع سس‌های سفید است.

بهترین زمان افزودن، اواخر پخت یا هنگام سرو است تا عطر آن حفظ شود. برای بیشترین عطر، دانه را درست پیش از مصرف آسیاب کنید. ترکیب با پیاز، زعفران و آویشن نتیجه خوبی می‌دهد.

برای نگهداری، دانه‌های فلفل سفید را در ظرف شیشه‌ای یا سرامیکی دربسته، دور از رطوبت، نور مستقیم آفتاب و منابع گرما نگه دارید. در این شرایط تا دو سال عطر و تندی خود را حفظ می‌کنند. از نگهداری در کنار اجاق یا یخچال در معرض بخار پرهیز کنید.