فلفل سبز

فلفل سبز (Piper nigrum) همان میوهٔ نارسِ درختچهٔ فلفل است که پیش از رسیدن کامل و قرمز شدن، در مرحلهٔ سبزی چیده می‌شود. این فلفل بومی جنوب هند و مناطق گرمسیری آسیاست و امروزه در آشپزخانه‌های سراسر جهان جایگاه ویژه‌ای دارد.

پروفایل طعمی آن تازه، گیاهی و تند با شدتی ملایم‌تر از فلفل سیاه است؛ تُرشیِ خفیف و عطر زنده‌ای که در سایر فلفل‌ها کمتر یافت می‌شود آن را متمایز می‌کند.

به‌طور سنتی گفته می‌شود فلفل سبز خاصیت گرم‌کنندگی و اشتهاآور دارد و در طب سنتی برخی فرهنگ‌ها برای تقویت گوارش مورد توجه بوده است. این ادعاها جنبهٔ فرهنگی-سنتی دارند و جایگزین مشاورهٔ پزشکی نیستند.

فلفل سبز در آشپزی ایرانی به‌ویژه در خورش‌ها، آبگوشت و انواع ترشی‌ها استفاده می‌شود تا طعمی تازه و تندیِ ملایم به غذا ببخشد. در آشپزی جهانی کاربردش از سس‌های فرانسوی و استیک‌ها گرفته تا مرینادهای آسیایی و سالادها گسترده است.

برای بهترین نتیجه، دانه‌های فلفل سبز را کمی پیش از پایان پخت اضافه کنید تا عطر تازه‌شان حفظ شود. ترکیب آن با زنجبیل و آویشن در مرغ‌های تنوری فوق‌العاده است.

برای نگهداری، فلفل سبز خشک را در ظرف شیشه‌ای درپوش‌دار، دور از رطوبت، نور مستقیم و گرما در دمای محیط نگه دارید. این شرایط طعم و عطر آن را تا یک سال حفظ می‌کند. از قرار دادن کنار اجاق‌گاز یا پنجره‌های آفتاب‌گیر بپرهیزید.