فلفل قرمز

فلفل قرمز از میوهٔ خشک‌شده و آسیاب‌شدهٔ گیاه Capsicum annuum یا گونه‌های نزدیک به آن به دست می‌آید؛ بومی آمریکای مرکزی و جنوبی، اما قرن‌هاست در ایران و سراسر جهان جای خود را در آشپزخانه‌ها باز کرده است. رنگ سرخِ روشن، عطر تند و کمی خاکی، و تندیِ قابل‌تنظیم آن را از ادویه‌های پایه و پرکاربرد می‌کند. ماده‌ای به نام کپسایسین مسئول تندیِ فلفل قرمز است؛ همین ماده است که به‌طور سنتی با خاصیت گرم‌کنندگی و تحریک گردش خون شناخته می‌شود. گفته می‌شود مصرف متعادل آن برای سیستم گوارش و متابولیسم مفید باشد، هرچند این موارد جایگزین توصیه پزشکی نمی‌شوند.

فلفل قرمز در آشپزی ایرانی نقشی ثابت دارد؛ از مرغ زعفرانیِ تند گرفته تا انواع خورش‌های تند، کباب کوبیده و ترشیِ هفت‌بیجار. در آشپزی بین‌المللی نیز در تهیه کاری، تاکوی مکزیکی، سس‌های تند و مارینادهای گوشت کاربرد گسترده‌ای دارد. بهترین زمان افزودن آن اوایل پخت است تا تندی‌اش در روغن شکوفا شود؛ برای غذاهای سرد یا ترشی‌ها می‌توان در پایان هم اضافه کرد. ترکیب با زردچوبه، دارچین و زیره طعمی گرد و هماهنگ می‌دهد. برای نگهداری، فلفل قرمز را در ظرف دردار، دور از نور مستقیم، گرما و رطوبت در دمای محیط نگه دارید تا رنگ و تندیِ آن تا یک سال حفظ بماند.