ریحان

ریحان با نام علمی Ocimum basilicum گیاهی یک‌ساله از خانواده نعناعیان است که خاستگاه اصلی آن جنوب آسیا و مناطق گرمسیری آسیاست. از دیرباز در ایران هم به صورت تازه به عنوان سبزی خوردن و هم در شکل خشک‌شده به عنوان ادویه و چاشنی مورد استفاده بوده است. برگ‌های خشک ریحان عطری گرم، کمی تند، با نت‌های میخکی و اندکی انیس دارند که پس از خشک شدن غلیظ‌تر و متمرکزتر می‌شود. در طب سنتی ایران ریحان طبعی گرم و خشک دارد و به‌طور سنتی گفته می‌شود خاصیت تقویت‌کنندگی برای معده دارد، هضم را آسان می‌کند و بادشکن طبیعی است. همچنین گفته می‌شود مصرف آن برای آرامش اعصاب مفید است. ریحان خشک سرشار از ترکیباتی مانند لینالول، اوژنول و رزماریک اسید است که به عطر و خواص آن غنا می‌بخشند.

ریحان خشک در آشپزی ایرانی بیشتر روی کباب کوبیده، جوجه‌کباب و گوشت‌های گریل‌شده پاشیده می‌شود و با نان سنگک، پیاز و گوجه‌کبابی ترکیبی کلاسیک می‌سازد. در خورش‌ها و سوپ‌ها چند دقیقه پیش از سرو اضافه کنید تا عطر آن محفوظ بماند. در آشپزی ایتالیایی جایگزین مناسبی برای ریحان تازه در سس مارینارا، پیتزا و پاستا است. ترکیب ریحان خشک با آویشن و مرزنجوش یک چاشنی مدیترانه‌ای خوشمزه برای مرغ و ماهی می‌سازد. برای نگهداری بهتر، ریحان خشک را در ظرفی دربسته، دور از نور مستقیم آفتاب و رطوبت، در دمای محیط یا یخچال نگه دارید؛ این‌گونه تا یک سال عطر و رنگ آن حفظ می‌شود. بهتر است ریحان را درست پیش از مصرف آسیاب کنید و از آسیاب‌کردنِ آن مدت‌ها پیش از زمان مصرف بپرهیزید تا اسانس‌های معطرِ آزادشده با گذر زمان از بین نروند.