آویشن

آویشن (Thymus vulgaris) گیاهی از خانواده نعناعیان است که در مناطق مدیترانه‌ای و کوهستان‌های ایران می‌روید و از قدیمی‌ترین سبزیجات معطر شناخته شده در جهان به شمار می‌آید. برگ‌های ریز و خشک این گیاه حاوی اسانس تیمول هستند که منشأ رایحه تند، گرم و کمی کافوری آن است.

در طب سنتی ایران و اروپا، آویشن به‌طور سنتی برای تقویت دستگاه گوارش و آرامش راه‌های تنفسی توصیه می‌شده و گفته می‌شود خواص ضدمیکروبی دارد. از منظر آشپزی، عطر پایدار آویشن در حین پخت حفظ می‌شود و آن را به انتخابی ایده‌آل برای پخت‌های طولانی مانند خورش، آبگوشت و ماریناد تبدیل می‌کند.

آویشن در آشپزی ایرانی در قورمه‌سبزی، آش رشته، مرغ و زعفران، و انواع خورش‌های گوشتی کاربرد دارد. در آشپزی بین‌المللی نیز یکی از اجزای اصلی سبزی معروف بوکه گارنی فرانسوی است و در پیتزا، پاستا، خوراک بره و سوپ‌های مدیترانه‌ای به‌وفور استفاده می‌شود.

آویشن را در ابتدای پخت اضافه کنید تا عطر آن کاملاً آزاد شود؛ اگر می‌خواهید طعم تازه‌تری داشته باشید چند دقیقه پیش از پایان پخت بیفزایید. ترکیب آن با رزماری، سیر و لیمو روی مرغ یا بره نتیجه‌ای فوق‌العاده می‌دهد.

برای نگهداری، آویشن خشک را در ظرف دربسته و شیشه‌ای، دور از نور مستقیم، رطوبت و گرما نگه دارید. در شرایط مناسب تا دو سال عطر و طعم خود را حفظ می‌کند.