ارسال رایگان برای سفارش‌های بالای ۱٫۵ میلیون تومان
آموزش کامل آش انار با آب انار، سبزی و نعنا داغ؛ دستور گام‌به‌گام برای آشی ملس، خوشرنگ و معطر، مخصوص شب‌های پاییز و یلدا.
هرچه برای «آش انار» لازم دارید، با یک ضربه در سبد. تیک هرکدام را که نمی‌خواهید بردارید.
آش انار یکی از زیباترین و خوش‌رنگ‌ترین آش‌های ایرانی است؛ آشی ملس با رنگ یاقوتیِ گرم که از آب انارِ تازه، سبزیِ معطر و حبوبات ساخته می‌شود و عطر نعنا داغ، آن را به تجربه‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کند. این آش، که به‌ویژه در مناطق شمالی و مرکزی ایران محبوبیت دارد، با فصل پاییز و برداشت انار گره خورده و یکی از غذاهای محبوب سفره‌ی شب یلدا به شمار می‌رود؛ شبی که انار، نماد آن است. تعادل دلنشین میان ترشیِ ملایم انار و شیرینیِ طبیعی آن، آش انار را از دیگر آش‌ها متمایز می‌کند.
آنچه این آش را به شاهکاری ملس و خوش‌عطر تبدیل می‌کند، کیفیت آب انار و تازگیِ ادویه و سبزی است. آب انارِ تازه و طبیعی، رنگ و طعمی می‌سازد که هیچ نمونه‌ی صنعتی به آن نمی‌رسد، و نعنا داغِ معطر، امضای نهاییِ آن است. در این راهنمای جامع، قدم‌به‌قدم یاد می‌گیرید چطور حبوبات و سبزی را به‌درستی بپزید، تعادل ترشی و شیرینی را تنظیم کنید و با ادویه‌ی تازه، آشی ملس و دلنشین بسازید که ستاره‌ی سفره‌ی پاییزی شما خواهد بود.
انار در فرهنگ ایران جایگاهی نمادین و کهن دارد و از دیرباز نشانه‌ی برکت، باروری و زندگی بوده است. حضور این میوه‌ی یاقوتی در آشپزیِ ایران، از خورش فسنجان گرفته تا آش انار و انواع ترشی، گواه پیوند عمیق آن با سفره‌ی ایرانی است. آش انار محصول همین فرهنگ است؛ غذایی که از فراوانیِ انار در فصل پاییز و هنرِ ایرانی در تبدیل میوه به غذای اصلی، پدید آمده است.
این آش به‌ویژه در شب یلدا، طولانی‌ترین شب سال، جایگاهی ویژه دارد؛ شبی که خانواده‌ها دور هم جمع می‌شوند و انار، یکی از نمادهای اصلی سفره‌ی آن است. رنگ سرخ آش، یادآور گرمای جمعِ خانوادگی در سرمای پاییز و زمستان است. طعم ملس و دلنشین آن، خاطره‌ی این شب‌های به‌یادماندنی را زنده می‌کند. برای آشنایی بیشتر با جایگاه این میوه می‌توانید به مدخل انار در ویکی‌پدیا سری بزنید.
برای این آش به مواد زیر نیاز دارید:
نعناع خشک، روحِ معطر آش انار است؛ نعنا داغی که از آن ساخته می‌شود، عطری گرم و نافذ به آشِ ملس می‌بخشد و با ترشیِ انار، تضادی دلنشین می‌سازد. نعناع خشکِ سبز و پرعطر، تفاوتی آشکار با نمونه‌ی رنگ‌پریده دارد.
زردچوبه‌ی تازه، هم رنگ گرم و هم عطری خاکی به آش می‌دهد و پایه‌ای است که طعم بقیه‌ی مواد بر آن بنا می‌شود.
کمی فلفل سیاهِ تازه‌آسیاب، گرمای دلنشینی به آش می‌بخشد که تعادل ترشی و شیرینی انار را کامل می‌کند.
لپه را با آب تازه بپزید تا نیمه‌نرم شود. لپه نباید له شود، پس آن را جداگانه و تا حد مناسب بپزید. برنج و گندم را هم می‌توانید همراه آن یا کمی دیرتر اضافه کنید تا همه با هم به نرمی برسند.
اگر آش گوشتی می‌خواهید، گوشت چرخکرده را با کمی پیاز رنده، نمک و فلفل ورز دهید و گلوله‌های کوچک درست کنید. این قلقلی‌ها را کنار بگذارید تا در مرحله‌ی بعد به آش اضافه شوند.
سبزیِ خردشده را به حبوباتِ نیم‌پز اضافه کنید و بگذارید بپزد. سپس آب انارِ تازه را اضافه کنید. آب انار را در مرحله‌ای اضافه کنید که حبوبات نرم شده‌اند، چون اسیدِ انار می‌تواند پختِ حبوبات را کند کند.
قلقلی‌ها را به آرامی به آش اضافه کنید و بگذارید بپزند. آش را با حرارت ملایم و هم‌زدنِ گاه‌به‌گاه بپزید تا غلیظ و یکدست شود و رنگ یاقوتیِ زیبایی بگیرد.
این مرحله، قلبِ طعم آش انار است. آش را بچشید؛ اگر خیلی ترش بود کمی شکر، و اگر کم‌رنگ یا ملایم بود کمی رب انار اضافه کنید تا به آن تعادلِ ملسِ دلنشین برسد. نمک و فلفل را هم در همین مرحله تنظیم کنید.
در روغن داغ، نعناع خشک را چند ثانیه تفت دهید تا عطرش آزاد شود (نسوزانید). آش را در کاسه بکشید و روی آن نعنا داغ، پیاز داغ و چند دانه انارِ تازه بریزید. دانه‌های انار، هم زیبایی و هم تازگیِ دلپذیری به آش می‌بخشند.
این آش نسخه‌های گوناگونی دارد:
اگر به آش‌ها و غذاهای ملسِ ایرانی علاقه دارید، خواندن مقاله‌ی طرز تهیه آش رشته و خورش فسنجان که آن هم با انار طعمِ ملس پیدا می‌کند، می‌تواند سفره‌ی شما را متنوع‌تر کند.
آش انار غذایی مغذی و سرشار از آنتی‌اکسیدان است:
آش انار پس از خنک‌شدن کامل را در ظرف دربسته و در یخچال تا سه روز می‌توانید نگه دارید؛ طعم آن روز بعد جاافتاده‌تر هم می‌شود. هنگام گرم‌کردن، چون آش غلیظ است کمی آب اضافه کنید و خوب هم بزنید تا ته نگیرد. این آش به‌خوبی فریز می‌شود. نعنا داغ و دانه‌های انارِ تازه را همیشه در لحظه‌ی سرو اضافه کنید تا طراوت‌شان حفظ شود. ادویه‌های خشک مانند نعناع و زردچوبه را در ظرف دربسته و دور از نور نگه دارید تا عطرشان حفظ شود.
آش انار به‌طور سنتی با نان تازه و کمی سبزیِ خوردن سرو می‌شود؛ رنگ یاقوتی و طعم ملسِ آن، هر سفره‌ای را زیباتر می‌کند. در شب یلدا، این آش را در کنار انار، آجیل و دیگر خوراکی‌های سنتی سرو می‌کنند. تزئین آن با دانه‌های انارِ تازه، نعنا داغ و کمی پیاز داغ، هم زیبایی و هم طعم را کامل می‌کند. برای کامل‌کردن طعم‌های سنتی، استفاده از سبزیجات خشکِ دسته‌ی سبزیجات خشک و طعم‌دهنده‌های دسته‌ی چاشنی‌ها به شما کمک می‌کند به عطر اصیل برسید.
در طب سنتی ایران، آش انار را غذایی با طبع سرد می‌دانند؛ انار و رب انار ترشیِ سرد دارند. نعنا داغ با نعناع خشک و کمی دارچین آن را متعادل می‌کند.
دلیل اصلی، افزودنِ زودهنگامِ آب انار است. اسیدِ موجود در انار، پختِ حبوبات را کند می‌کند؛ پس حبوبات را ابتدا نرم کنید و سپس آب انار را اضافه کنید.
آش را بچشید و بسته به طعم آب انار، با کمی شکر یا رب انار تنظیم کنید. هدف، رسیدن به طعمِ ملسِ متعادل است، نه ترشیِ تند یا شیرینیِ زیاد.
نعناع خشک، زردچوبه و فلفل سیاه، سه‌گانه‌ی طعم این آش هستند. نعنا داغِ تازه از همه مهم‌تر است؛ حتماً از نعناع خشکِ خوش‌عطر استفاده کنید.
بله، نسخه‌ی گیاهی آش انار بسیار خوشمزه است و حبوبات، پروتئین کافی را تأمین می‌کنند. قلقلیِ گوشتی تنها یک افزودنیِ اختیاری است.
پاییز و اوایل زمستان، یعنی فصل برداشت انار، بهترین زمان است؛ چون آب انارِ تازه و طبیعی در دسترس است و رنگ و طعمی می‌سازد که نمونه‌ی صنعتی هرگز به آن نمی‌رسد.
آش انار نمونه‌ای زیبا از این است که ترشی و شیرینی، با تعادلِ درست، چه طعم دلنشینی می‌سازند. با انتخاب ادویه‌های تازه و اصیل چاشنو، آشی خواهید پخت که رنگ یاقوتی و عطر ملسش، گرمای شب‌های پاییزی را به سفره‌ی شما می‌آورد.
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظرش را می‌نویسد.
همین حالا و بدون خروج از صفحه سفارش دهید
