ادویه ایتالیایی

ادویه ایتالیایی (Italian Seasoning) ترکیبی از گیاهان معطر خشک‌شدهٔ حوضهٔ مدیترانه است: ریحان (Ocimum basilicum)، پونهٔ کوهی یا اورگانو (Origanum vulgare)، آویشن (Thymus vulgaris)، رزماری (Salvia rosmarinus) و مرزنجوش. نکتهٔ جالب اینکه این ترکیبِ آماده بیشتر ساختهٔ آشپزخانه‌های آمریکایی است تا خودِ ایتالیا؛ در ایتالیا معمولاً هر گیاه جداگانه و متناسب با غذا استفاده می‌شود.

پروفایل طعمی آن سبز، رزینی و کمی تلخ-معطر است. اورگانو و آویشن نت گرم و خاکی می‌دهند، ریحان شیرینی ملایم می‌آورد و رزماری با عطر کاج‌مانندش به ترکیب عمق می‌بخشد. برخلاف ادویه‌های تند، این ترکیب هیچ سوزشی ندارد و کاملاً بر پایهٔ عطر کار می‌کند.

این گیاهان از دیرباز در طب سنتی مدیترانه‌ای جایگاه داشته‌اند و به‌طور سنتی گفته می‌شود خاصیت آنتی‌اکسیدانی و ضدنفخ دارند؛ این باورها سنتی‌اند و جای مشورت با پزشک را نمی‌گیرند.

پرکاربردترین جایگاه این ادویه، سس گوجهٔ پاستا و پیتزاست: هنگام جوشیدن سس، یک تا دو قاشق چای‌خوری اضافه کنید و بگذارید ده دقیقه با سس بجوشد تا عطرش در روغن حل شود. روی پیتزا، پیش از پخت روی سس بپاشید. در لازانیا، ریزوتو، مینسترونه و سوپ گوجه هم پایهٔ طعم را می‌سازد.

کاربردهای دیگر: مارینادِ مرغ و ماهی همراه روغن زیتون، سیر و آب‌لیمو؛ سبزیجات فر (کدو، بادمجان، فلفل دلمه‌ای)؛ نان سیر و فوکاچیا؛ سس سالاد ایتالیایی؛ و ساده‌ترینِ همه — روغن زیتون طعم‌دار برای نان: چند قاشق روغن زیتون بکر با یک قاشق چای‌خوری از این ادویه و کمی فلفل.

نکتهٔ فنی: گیاهان خشک برخلاف تازه، به زمان و چربی نیاز دارند تا عطرشان باز شود. پس آن‌ها را زودتر و همراه روغن اضافه کنید، نه در ثانیه‌های آخر. مالیدن ادویه بین کف دو دست پیش از افزودن، عطرش را محسوس‌تر می‌کند.

نگهداری: ظرف دردار، دور از نور و رطوبت، در کابینت خنک. گیاهان خشک برگی زودتر از دانه‌ها عطرشان را از دست می‌دهند، پس ظرف کوچک‌تر و مصرف در ۱۲ ماه توصیه می‌شود.