ارسال رایگان برای سفارشهای بالای ۱٫۵ میلیون تومان
آموزش کامل آش گوجه فرنگی با رنگ سرخ زیبا و عطر سبزی و نعناعداغ؛ دستور گامبهگام، راز قوام و طعم اصیل و نکات حرفهای سرآشپز.
هرچه برای «آش گوجه فرنگی» لازم دارید، یکجا. تیک هرکدام را که نمیخواهید بردارید.
آش گوجه فرنگی یکی از خوشرنگترین و دلچسبترین آشهای ایرانی است؛ آشی غلیظ و مقوی که رنگ سرخ زیبای گوجه و عطر سبزیجات معطر به آن جلوهای اشتهاآور میبخشد. این آش که در بسیاری از مناطق ایران بهویژه نواحی مرکزی طرفداران فراوانی دارد، ترکیبی متعادل از حبوبات، سبزی، گوجه و چاشنیِ گرم است که طعمی ملایم، کمی ترش و بسیار دلنشین میسازد. آش گوجه با نعناعداغ و پیاز داغ، هم گرمکنندهی روزهای سرد است و هم میهمانپسند.
تفاوت یک آش گوجهی معمولی با آن آشِ جاافتاده و خوشعطری که در بهترین آشپزخانههای سنتی پخته میشود، در یک چیز خلاصه میشود: کیفیت و تازگی ادویه و سبزی. در این راهنمای جامع، قدمبهقدم یاد میگیرید چطور آش را به قوام درست برسانید، رنگ سرخ زیبای آن را حفظ کنید و با ادویهی مناسب، طعمی اصیل و فراموشنشدنی بسازید.
آش در فرهنگ غذایی ایران جایگاهی بسیار کهن و ویژه دارد؛ آنقدر که واژهی «آشپز» و «آشپزخانه» از همین کلمه ساخته شده است. آشها از دیرباز غذای جمعی، مناسبتی و نذری ایرانیان بودهاند و هر منطقه آش مخصوص خود را دارد. آش گوجه فرنگی نسبت به آشهای کهنتری مانند آش رشته، تاریخ جدیدتری دارد، چون گوجه فرنگی نسبتاً دیر وارد آشپزی ایران شد؛ اما همین آش بهسرعت جای خود را در سفرهها باز کرد و به یکی از آشهای محبوب بدل شد. برای آشنایی بیشتر با جایگاه آش در آشپزی ایران میتوانید به مدخل آش در ویکیپدیا سری بزنید.
آنچه آش گوجه را متمایز میکند، تعادل دقیق میان ترشیِ ملایم گوجه، عطر سبزیجات و قوام دلنشین حبوبات است. رسیدن به این هارمونی، بیش از هر چیز به کیفیت گوجه و ادویه وابسته است؛ گوجهی رسیده و ادویهی تازه، آش را به اثری هنری بدل میکنند.
برای تهیهی آش گوجه فرنگی برای ۴ تا ۶ نفر به مواد زیر نیاز دارید:
روحِ این آش در ترکیب گوجهی رسیده و چاشنیِ گرم آن است. زردچوبهی خوشرنگ، علاوه بر عطر گرمش، رنگی طلایی به پایهی آش میدهد که در کنار سرخیِ گوجه، جلوهای زیبا میسازد. توصیه میکنیم از زردچوبهی تازه و خوشرنگ استفاده کنید تا هم رنگ و هم عطر آش در اوج باشد.
نعناع خشکِ خوشعطر هم برای نعناعداغِ روی آش ضروری است؛ نعناعی که در روغن داغ تفت داده میشود، عطری بینظیر به آش میبخشد و آن را کامل میکند.
لوبیا و نخود خیسانده را آبکش کنید و در قابلمه با آب تازه بپزید تا نیمپز شوند. سپس عدس و برنج را اضافه کنید و بگذارید همه با هم بپزند تا نرم شوند. حبوبات باید کاملاً پخته و لطیف شوند تا قوام آش خوب شود و آش بافتی دلنشین بگیرد.
در تابهای جداگانه، یک پیاز خردشده را تا طلاییشدن تفت دهید، سپس زردچوبه را اضافه کنید و کمی تفت دهید تا خامیاش گرفته شود. این پیاز داغِ زردچوبهخورده، پایهی عطر و رنگ آش را میسازد و نباید از آن گذشت.
گوجه فرنگیهای رسیده را رنده یا پوستکنده و خرد کنید. برای رنگ و طعم بهتر، میتوانید گوجهها را جداگانه با کمی روغن تفت دهید و رب گوجه را هم به آنها اضافه کنید تا خامیِ رب گرفته شود و رنگ سرخفام زیبایی بگیرد.
سبزی آش خردشده را به حبوبات اضافه کنید و بگذارید با هم بپزند تا عطر سبزی کامل در آش بنشیند. سبزیِ تازه و خوشعطر، نقش مهمی در طعم نهایی آش دارد، پس آن را با کیفیت انتخاب کنید. در این مرحله پیاز داغ را هم به آش اضافه کنید.
حالا گوجهی تفتداده را به آش اضافه کنید و بگذارید آش با حرارت ملایم بجوشد و قوام بیاید. آش را گاهی هم بزنید تا ته نگیرد. ترشیِ ملایم گوجه باید متعادل باشد و رنگ آش باید سرخفام و دلنشین شود. در این مرحله نمک و فلفل سیاه را تنظیم کنید.
در پایان، کمی روغن را داغ کنید و نعناع خشک را در آن تفت دهید تا عطرش آزاد شود؛ مراقب باشید نعناع نسوزد چون تلخ میشود. آش را در ظرف بکشید و نعناعداغ و کمی پیاز داغ روی آن بریزید. میتوانید کمی کشک هم برای طعم غنیتر اضافه کنید تا هم چشم و هم اشتها را تحریک کند.
آش گوجه فرنگی در مناطق مختلف ایران شکلهای گوناگونی دارد. در نسخهی پرسبزی، سبزیجات معطر نقش پررنگتری دارند و آش عطر تازهتری میگیرد. در نسخهی با گوشت، گوشت قلقلی یا گوشت چرخکرده اضافه میشود و آش پرمایهتر میگردد.
نسخهی غلیظ با برنج یا گندم بیشتر تهیه میشود و قوامی سنتی میگیرد، در حالی که نسخهی سبکتر رقیقتر است و بیشتر شبیه سوپ میشود. برخی هم برای طعم غنیتر، در پایان کمی کشک به آش اضافه میکنند. اگر به آشهای ایرانی علاقهمندید، حتماً طرز تهیه آش سماق و طرز تهیه آش رشته را هم امتحان کنید که از همان خانوادهی دلپذیر آشها هستند.
آش گوجه فرنگی علاوه بر طعم بینظیر، غذایی مغذی و مقوی است:
برای پختن آش گوجهی بینقص، از این خطاها بپرهیزید:
آش گوجه فرنگی یکی از آن غذاهایی است که طعمش یک روز پس از پخت به اوج میرسد، چون ادویهها و عطر سبزی فرصت مییابند کامل در آش بنشینند. این آش را در ظرف دربسته تا سه روز در یخچال نگهداری کنید. هنگام گرمکردن دوباره، کمی آب اضافه کنید چون آش غلیظتر میشود؛ سپس طعم و نمک آن را دوباره بچشید. آش گوجه بهخوبی فریز هم میشود و تا دو ماه کیفیتش را حفظ میکند. نعناعداغ را همیشه تازه و درست پیش از سرو آماده کنید تا عطرش در اوج باشد.
آش گوجه فرنگی در اوج خود زمانی است که گرم و تازه، با نعناعداغ و پیاز داغِ فراوان سرو شود. این آش با نان سنگک تازه و کمی سبزیخوردن، به یک وعدهی کامل و دلچسب تبدیل میشود. برای یک سفرهی سنتی، میتوانید کنار آش کمی کشک، ترشی و سیر ترشی هم بگذارید. یک کاسه آش گوجهی سرخفام و معطر همراه نان داغ، تجربهای کاملاً اصیل از آشپزی ایرانی میسازد. اگر میخواهید سبزیجات خشک و چاشنیهای باکیفیت برای آشپزی داشته باشید، مجموعهی سبزیجات خشک معطر چاشنو و نیز چاشنیها و طعمدهندهها انتخابهای فوقالعادهای پیش رویتان میگذارند.
دلیل اصلی، استفاده از گوجهی نارس یا تفتندادن کافی گوجه و رب است. از گوجهی رسیده و سرخ استفاده کنید و آن را با کمی روغن و رب تفت دهید تا رنگ سرخفام زیبا بگیرد.
بله. نسخهی گیاهی آش گوجه بسیار خوشمزه است و حبوبات و سبزی بهخوبی طعم و پروتئین لازم را تأمین میکنند. این نسخه برای گیاهخواران انتخابی عالی است.
برای غلیظکردن آش، اجازه دهید با درِ باز بجوشد تا آبش کشیده شود، یا کمی برنج یا گندم بیشتر اضافه کنید. حبوباتِ کاملاً پخته هم به قوام طبیعی آش کمک میکنند.
پایهی طعم آش را زردچوبه، نعناع و فلفل سیاه میسازند و ترشیِ ملایم گوجه آن را کامل میکند. کیفیت و تازگی این ادویهها، تعیینکنندهی طعم و رنگ نهایی آش است.
بله. افزودن کمی کشک در پایان، طعمی غنیتر و کرمیتر به آش میدهد و ترشیِ گوجه را متعادل میکند. این کار کاملاً به ذائقهی شما بستگی دارد.
آش گوجه فرنگی نمونهای درخشان از هنر آشپزی ایرانی است که با رنگ زیبا و طعم متعادلش دل هر کسی را میبرد. با انتخاب ادویهی تازه از مجموعهی چاشنو، آشی خواهید پخت که عطر، رنگ و طعم اصیلش تا مدتها در خاطر مهمانانتان میماند.
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظرش را مینویسد.
