فلفل صورتی

فلفل صورتی (Schinus molle یا Schinus terebinthifolia) در واقع میوه‌ای خشک‌شده از درختان فلفل پرویی یا برزیلی است، نه یک گونه واقعی از خانواده فلفل. خاستگاه آن آمریکای جنوبی است و امروز در نواحی گرمسیری جهان پرورش می‌یابد.

پروفایل طعمی این ادویه کاملاً متمایز است؛ برخلاف فلفل سیاه یا قرمز، تندی آن بسیار خفیف و گذراست و پس‌زمینه‌ای از شیرینی، گل‌دار بودن و کمی رزینی دارد. رایحه‌اش تازه و بهاری است و غذا را ظریف‌تر می‌کند.

به‌طور سنتی گفته می‌شود که خواص ضدالتهابی دارد و در طب بومی آمریکای جنوبی برای تقویت سیستم گوارش به کار می‌رفته است. در آشپزی مدرن بیشتر برای زیبایی بصری و عطردهی ملایم ارزش دارد تا تندی.

فلفل صورتی در آشپزی اروپایی و آمریکای لاتین جایگاه ویژه‌ای دارد؛ با فیله ماهی سالمون، میگو، مرغ سبک و پاستاهای خامه‌ای بی‌نظیر ترکیب می‌شود. در سالادها، تارتارها و دیپ‌های پنیری به‌عنوان تزئین و طعم‌دهنده استفاده می‌شود.

نکته مهم: فلفل صورتی را هرگز آسیاب نکنید؛ آن را در پایان پخت، کامل یا نیمه‌له‌شده روی غذا بپاشید تا عطرش حفظ شود. حرارت زیاد رایحه ظریفش را از بین می‌برد.

در آشپزی ایرانی می‌توانید آن را روی ماست موسیر، سالاد الویه یا مرغ‌های سس‌دار برای ظاهری شیک و طعمی متفاوت بپاشید.

برای نگهداری، فلفل صورتی را در شیشه‌ای دربسته، دور از نور مستقیم و در محیطی خشک و خنک نگه دارید. رطوبت دشمن اصلی این ادویه است و باعث کپک‌زدگی می‌شود. عمر مفید آن تا دو سال است.