زعتر

زعتر یک ادویه ترکیبی اصیل با ریشه در آشپزی لوانت (شام و لبنان) است که تاریخی چندصدساله در فرهنگ غذایی خاورمیانه دارد. پایه اصلی آن آویشن خشک (Origanum syriacum یا Thymus vulgaris) است که با سماق ترش، کنجد بوداده و کمی نمک ترکیب می‌شود؛ برخی دستورها زیره یا مرزنجوش را نیز می‌افزایند. طعم زعتر ترکیبی از خاکی-گیاهی آویشن، ترشی ملایم سماق و نوت آجیلی کنجد است که با هم پروفایلی پیچیده و دلپذیر می‌سازند. در طب سنتی منطقه، زعتر به‌طور سنتی برای تقویت هضم و طراوت ذهن مورد توجه بوده؛ گفته می‌شود ترکیبات گیاهی آن خاصیت آنتی‌اکسیدانی دارند، هرچند هیچ‌کدام از این موارد جایگزین مشاوره پزشکی نیست.

زعتر در آشپزی بین‌المللی بیشتر با نان مسطح (مناقیش لبنانی) و روغن زیتون همراه می‌شود: کافی است زعتر را با روغن‌زیتون مخلوط کرده روی نان بمالید و در فر برشته کنید. با لبنه، حمص و بابا غنوش ترکیب فوق‌العاده‌ای دارد. در آشپزی ایرانی می‌توان آن را روی مرغ و ماهی قبل از کباب پاشید، به برنج تفت‌داده‌شده افزود یا در سس سالاد شامی استفاده کرد. مقدار مناسب برای هر وعده یک تا دو قاشق چای‌خوری است. برای نگهداری بهتر، زعتر را در ظرف دردار شیشه‌ای یا سرامیکی، دور از رطوبت، نور مستقیم و حرارت نگه دارید؛ در این صورت تا یک سال عطر و طعم خود را حفظ می‌کند.